Volwassen worden – ankers vormen

Als kind dobber je op weg naar volwassenheid door onbekende zeeën. Je hebt houvast nodig en krijgt een aantal ankers mee op je tocht door het ruime sop.

Veiligheid
Je ouders vormen het primaire anker, je thuishaven waar je aan kunt meren en weer op kunt laden. Waar je kunt bijsterken alvorens je tocht weer te vervolgen. Als ouder is het de kunst het bootje weer uit te laten varen. Ook als naar het ouderlijk idee de scheepshuid nog een keer aan inspectie had moeten worden onderworpen, of de voorraad nog verder had kunnen worden aangevuld.

Naast je ouders krijg je op je tocht secundaire ankers mee. Die voorzien je van plekken waar je aan kunt meren als de thuishaven ver weg is, of gewoonweg niet lonkt. Je hebt je school, je buurt, je vriendenkring, de vereniging of een familielid dat voor jou als anker fungeert.

Het is onafwendbaar: naarmate de tijd verstrijkt zijn de meegekregen ankers aan erosie onderhevig. De thuishaven raakt in verval. Familieleden worden ouder, de sportclub opgegeven en de buurt gerenoveerd. Bovendien: de wereld blijkt groter dan de zeestraten in de thuishavens’ nabijheid. Je ontgroeit de veilige omgeving waarin je opgroeide, die overzichtelijk was en waarvan je de lekslaande rotsen in kaart had gebracht. Niet alleen je omgeving verandert, maar jij ook! Je slaat je vleugels uit en hijst de zeilen naar onbekende horizon.

Vrijheid
Los van de ankers die je ook aan banden hebben gelegd, ervaar je een enorme vrijheid. Een verfrissende bries. Dan weer een strakke wind in de rug, dan weer tegenwind waar je tegenop moet laveren, waardoor je scherp aan de wind leert zeilen. De nieuw bevaren zeeën zijn prachtig. Ongekend, intens, groots. Verschrikkelijk mooi, soms angstwekkend. Vol nieuwe ervaringen, positieve en negatieve. Je ervaart een grote levenskracht; de wind geeft energie om alle stormen te weerstaan.

Dan komt het moment waarop je voor het eerst te pletter slaat. Versplinterd sta je op een onbekende kust. Wellicht kun je je primaire ankers nog bereiken. De afhankelijkheid en vergankelijkheid van die ankers begint te dagen. Dat maakt je angstig. Je ziet de uitgestrektheid van de oceanen en de nietigheid van het bootje. Je zoekt naar de energie om het bootje weer op te bouwen. Dat lukt, al kun je niet alle butsen wegpoetsen. Het bootje heeft zijn eerste littekens ontvangen. Later kijk je nadenkend en wellicht trots naar die littekens. Het kunnen markeringen worden die als kompas fungeren op de rest van je tocht.

Zelfstandigheid
Volwassen worden. Je beseft, dat je zelf ankers moet gaan vormen en in stand moet gaan houden. Je gaat relaties aan. Wellicht vind je een levenspartner, waardoor het bootje een metamorfose ondergaat en als schip weer verder zeilt. Maar een schip met slechts 1 anker is erg kwetsbaar. Je zoekt en vindt extra ankers. Je vrienden, de buurt waarin je je vestigt, een beroep waarin je je thuis voelt, hobbies waarvan je energie krijgt, een levensovertuiging die als kompas fungeert. Al die ankers vragen tijd en aandacht. Hoe beter je die over je ankers weet te verdelen, hoe steviger het schip in het water ligt.

Als je deze levenskunst bent gaan beheersen, ben je daadwerkelijk volwassen geworden. Makkelijk is het niet. Wellicht verlies je wel eens een anker. Dat is een kostbaar verlies, en brengt je uit koers. Maar een stevig schip veert weer op en kan het verlies dragen. Het verlies resulteert in een andere route. De enige, juiste route? Die bestaat niet. Als je dát kan ervaren heb je een grotere vrijheid verworven dan de vrijheid waarvan je in je jeugd hebt mogen proeven.

Ceciel Fruijtier onderneemt sinds 2007 vanuit haar bedrijf Fruijtier tekst&advies. Zij redigeert en herschrijft teksten die in de steigers staan, maar nog niet voor publicatie geschikt zijn. Daarnaast geeft zij tekstadvies en individuele schrijftrainingen. Als tekstredacteur stelt zij zich ten doel zinvolle informatie toegankelijk te maken, zodat die zijn weg in de wereld vindt.

Leave a Comment